خاطرات - روز صد و پنجاه و هشتم

این روزهای سخت استیصال و درد.

تا به حال نشده بود بخوام دعا کنم و ندونم چه دعایی؟ چه دعایی کنم که منصفانه باشه. هر بار میخوام که دستم رو ببرم بالا میگم نکنه من دارم اشتباه میکنم؟ میتونم مسئولیتش رو قبول کنم؟ قلبم درد داره و هر شب از درد دست چپ بیدار میشم. سرم پر از صدا و احساس گناه و نگرانیه.
و اینکه امروز برمی‌گردیم ایران و ثبت خاطرات ۱۵۸ روزه در آلمان تمام شد و من برای همه چیز ممنونم. من امروز با من روز اول خیلی فرق داره.

 

پ.ن: دعای اینکه حال وطن بهتر بشه دیگه خیلی ناممکنه و حتی فکر میکنم شاید نامنصفانه است اما باز هم ای کاش حال ایران روزی خوب شد‌. حال مردم. حال دنیا. من مرده، شما زنده.

پ.ن: خدایا به تو پناه می‌برم، از کابوس‌های شبانه، از خودم، از نامسئول بودنم، و از اشتباه در قضاوتم و از اشتباه در خواستنم و از اشتباه در دعاهایم و آرزوهایم و از زیادی آرزوهایم و از همه چیز. خدایا ...

خاطرات - روز صد و سی‌ و هفتم

راستش من به همکارم که تو جلسه میگه هفته دیگه نیستم و میرم آلپ برای اسکی حسودی می‌کنم. برای اسکی رفتن؟ نهههه! برای فراغت ذهن. به همسایه‌ی رو به رو که بچه‌اش رو بغل کرده و تکونش میده و منی که همه عمرم دوست داشتم بچه داشته باشم اولین فکرم اینه که خدا روشکر بچه‌‌ای ندارم که امروز حتماً نمی‌تونستم مادر خوبی براش باشم! به آدم‌هایی که توی برف بیرون کافه در خونه واستادن و با صدای بلند می خندن و صدای بلندش از پنجره و دیوارهای عایق حتی می‌گذره.
حسودی کلمه درستی نیست، از ته قلبم براشون خوشحالم که چیزی رو تجربه می‌کنن که برای ما قفل شده بیشتر غبطه می‌خورم و آرزو میکنم کاش ما هم همینطور...
گوگل کلاژی از عکس‌های هفت ژانویه دوسال پیش فرستاده، روزی که با غزاله و مامان سه تایی رفتیم بیرون که یه روز دخترونه داشته باشیم و چقدر خوش گذشته بود و چقدر تو همه عکس‌ها خوشحال بودیم. من به خودمون هم غبطه میخورم.
 دلم می‌خواد فقط زودتر برگردیم و عزیزانمون رو بغل کنم. نگران از دست دادن کارم هستم؟ آره خیلی! چیزی نبود که به سادگی به دست آورده باشم، اما حتی اگر اتفاق بیفته این هزینه‌ایه که من باید پرداخت کنم. 
امروز حتی نتونستم تو جلسه جمع‌بندی برای اعداد خوب ۲۰۲۵ و جمله‌ی you did an amazing job خوشحال باشم، اما یاد اون روزی افتادم که موقع جنگ، اینترنت به سختی وصل می‌شد و من تو اتاق کوچیک خونه خاله مریم دراز کشیده بودم و اشک می‌ریختم که چهار ساعته سایت داونه من میدونم مشکلش چیه اما پیامم نمیرسه به م. امسال برای من اینطور بود. 
 میدونی اصلاً چه حقی دارم که تنها خوشحال باشم؟ نباید هم باشم. چطور خوشحال باشم وقتی بقیه خوشحال نیستند؟ من در هیچ لحظه‌ای نتونستم تنها و تماماً خوشحال باشم. نمیدونم به خودم اجازه ندادم یا فقط نمی‌تونستم. ممنون بودم، همیشه ممنون بودم. اون لحظه اعلام آتش‌بس! وقتی در خونه رو باز کردیم، وقتی غزاله رو بعد ۲۸ روز بغل کردم، لحظه‌ای که ف گفت نگران نباش ما حواسمون هست. موقعی که وین بودیم. خونه‌ی استاد مرتضی. کنار دریاچه. اما همزمان پر از آرزو و دعا... اگر بارون بارید لحظه اول خوشحال شدم و ثانیه‌ی دوم فکر کردم ای کاش همین بارون که دست من رو خیس کرده بر ایران بباره. تجربه‌های اول و دیدن طبیعت بی‌نظیر و چراغ‌های کریسمس؟ خوشحالم کرد و نیمه شب‌ها بلند شدم و نماز خوندم و دعا کردم که ای کاش مردم کشورم یک روز اندازه آدم‌هایی که دیدم خوشحال و فارغ‌بال باشند. من هیچوقت هیچ چیز رو برای خودم تنها نخواستم و الان قلبم شکسته است. از اینکه هیچ کاری از دستم ساخته نیست و به نظرم این راه داره به افراط و اشتباه جلو میره. هر کس از این حال و هوا داره برای خودش کلاه می‌بافه. ای کاش من اشتباه کنم. ای کاش روزی نرسه که از ایران امروزم خاطره بمونه اونطور که از سوریه‌ که زمانی مقصد گردشگری و کشور زیبای منطقه بود؛ مونده. قلبم داره می‌ترکه و فکر می‌کنم این روزها هم می‌گذرند. فردا چی؟ کاش شبی بیاد که من و مردم سرزمینم نگران فردا نباشیم. 
 
خدایا من برای Peace On Earth دعا کردم. کمکمون کن.

پ.ن :‌ دلم میخواد برم حرم یه جا بشینم تا صبح اینقدر که فکر کنم امام رضا بغلم کرده. تنها نقطه‌ای از دنیایی که می‌شناسم و می‌دونم الان آرومم می‌کنه.

خاطرات - روز صد و سی و چهارم

من خوشحال نیستم. نه چون باید برگردم. دقیقا برای اینکه دوست ندارم تنها در امنیت باشم. قلبم هزار پاره است برای چشم‌های پناه، برای تنهایی ایران، برای سرگردونی خواهرم. گرگ‌های طمع و حماقت اونقدر دریده‌اند تن این زمین خسته رو که لاشخورهای مردارخوار طمع کردند به تیکه‌های تنش. اما خدایا، تو نگذار! با ابنکه می‌دونم شیوه خدایی تو دخالت مستقیم در سرنوشت هیچ ملتی نبوده، هنوز از ته قلبم، ناامیدانه منتظر معجزه‌ای از جانب توام. بفرست نجات‌دهنده‌ای که زخم‌ها رو مرهم بگذاره و ببنده، اشک ققنوس و پر سیمرغ داشته باشه. عصای موسی و دم عیسی و کلام محمد(ص) ... کمکمون کنه واستیم. حرکت کنیم. زندگی کنیم. بارون ببینیم شکرت کنیم. بخندیم از ته دل. دور هم جمع بشیم. آرزوهامون رو تیک بزنیم. عروسی بگیریم. شکر کنیم. خبر نخونیم. آخ خدا اگر اون روز می‌رسید... خدایا من امشب از تو نجات می‌خوام که قرار صادق تو بود مشیت تو با دعای بنده‌ای که سرمایه‌ای جز امید و سلاحی جز بکا نداره تغییر کنه. و چه کسی از تو راستگوتر خدا؟ 

خاطرات - روز صد و دوم

+ سریال می‌دیدم دیشب، یک قسمتی مجری تلویزیون می‌گفت از مردم می‌خوایم که در مقابل این غم و درد ایستادگی کنند، دختره یه نگاهی کرد و گفت مزخرف میگه در مقابل غم و درد نباید واستاد فقط باید منتظر باشی که بگذره.  
+ معده دردم برگشته. مرتضی میگه از استرسه. یه نگاهی می‌کنم به پیامی که هفته پیش برا C دادم This is the least stressed I’ve felt in the last few months. راست گفتم بهش نه چون الان موضوعی برای اضطراب داشتن نیست، چون اضطراب‌های بزرگی رو از سرگذروندیم. کاش جور دیگه‌ای بودیم. کاش برای چند سال ما جای اروپایی‌ها زندگی می‌کردیم بی‌هیچ دغدغه‌ی جدی. فقط نگران چیزهایی بودیم که در قد و قامت خودمون بود و متأثر از تصمیم‌های مستقیم خودمون. ما اما هی تلاش می‌کنیم برای بهتر شدن و امیدواریم به اصلاح اما زندگی انگار قرار نداره به ما آسون‌تر بگیره. 
+ نوشته‌های خیلی قدیمم رو که نگاه میکنم می‌بینم قدیم فواصل بین ناله‌ها و غرهام بیشتر بود الان هی کمتر و کمتر. متأسفم. 
+ به خودم اجازه نمی‌دم که مثل قبل اینستاگرام از حرف‌هام بنویسم و از غمی که این روزها حس می‌کنم چون حس می‌کنم این گاهی دور بودنم ازم این اجازه رو گرفته. تزریق ناامیدیه به آدمایی که به سختی و به هر ریسمانی برای زندگی و امید داشتن چنگ می‌زنند از طرف منی که می‌تونم به امید بارون فردا و چراغ‌های خیابون دل‌خوش باشم. اما هیچ‌وقت اندازه این روزها حس نکردم سزاوار چیزی نیستم و از داشتن نعمت و شادی کوچکی، اذیت نشدم و رنج نبردم. این نیست که از داشتن این دلخوشی‌ها ناسپاسم. اینه که از «تنها» داشتنش لذتی نمی‌برم و اگر برای چند دقیقه خوشحال باشم، یکهو وسط یک لبخند از ته دلم، یادشون میفتم و غم یکهو نامردانه و به تاخت هجوم میاره توی گلوم. توی چشمام. توی سرم.
+ من منتظرم و دعا میکنم و امیدوار می‌مونم. چون این تنها کاریه که ازم ساخته است. 

خاطرات - روز صدم

امروز تهران چند دقیقه باران بارید و من از ته ته دلم گریه کردم. راسته که وقتی نعمتی رو از دست میدی تازه قدرش رو میدونی. هی با خودم عهد بستم که اگر این بارون بباره آدم بهتری بشم. همون چند دقیقه بود فقط اما من جد کردم که آدم بهتری بشم شاید حال ایرانم خوب شد. 

خاطرات - روز هشتاد و دوم

خدایا به خاطر عزیزترین بندگانت که در بین ما زندگی میکنند، به خاطر اون‌ها کمک کن در دنیایی با باران زندگی کنیم باز.امروز این صادقانه ترین و خالصانه‌ترین دعا و آرزوی منه که هیچ توانی برای رسیدن بهش ندارم و این خیلی برام درد داره. یکجور استخوان سوزی.
پ.ن:‌ با هر بارون اینجا من در خودم هزار بار می‌پیچم. کاش این بارون به ایران برسه. خدایا این امتحان رو ساده‌تر کن مگر ما جز تو کی رو داریم؟ 

خاطرات - روز هفتاد و پنجم

ای کاش بارون میشدم روی ایران می‌باریدم. ای کاش رنگ می‌شدم روی تهران می‌پاشیدم. ای کاش آدمی میشدم که کنارش قرار و امید میگرفتی. ای کاش ای کاش ای کاش حداقل یکی از دعاهام به آسمون میرسید و اینقدر مستأصل نبودم.

خاطرات - روز شصت و سوم

موقعی که برای کنکور می‌خوندم برنامه‌ی صبحم از سحر شروع میشد. پنج بیدار می‌شدم و تو هوای خشک و سرد و تاریک بیرجند میرفتم رو پشت بوم ورزش می‌کردم. اون موقع خیلی چیز رایجی نبود، پدر یه قرآن-کتاب دعای دیجیتال هدیه گرفته بود مانیتور کوچیکی داشت و هندزفری بهش وصب می‌شد. اون رو داده بودن به من و من فکر می‌کردم باید ازش خوب استفاده کنم و تقریباً همیشه همراهم بود. صبح‌ها حین ورزش دعای عهد گوش می‌دادم، جمعه‌ها دعای ندبه، غروب‌های جمعه دعای سمات و ته دلم قلقلک میومد که این یعنی من برای هدفم زیاد و صادقانه تلاش می‌کنم. ارتباطم با خدا اینطور بود بر پایه‌ی یک خواستن و آرزو.

چهارده سال از اون سال گذشته. این موقع از سال آلمان هوا خیلی دیر روشن میشه.تقریباً هشت و ربع و من وقتی کار رو شروع میکنم که هوا هنوز سرد و تاریکه. کمی شبیه پنج صبح‌های سال کنکور. از ساندکلاود دعای عهد پلی میکنم و صدای محسن فرهمند به روشنی هاله چهارده سال پیش رو دز نزدیکی خودم احساس می‌کنم. هاله‌ای که تو هوای سرد پشت‌بوم برای چیزی دعا می‌کرد که فکر می‌کرد تمام دنیاشه و شاید حق داشت اما الان با آرزوهایی به مراتب سخت‌تر و پیچیده‌تردر حالی که باید روی کار تمرکز کنه، به خودش اجازه میده چند دقیقه از خواب‌های پریشون شب‌ها فاصله بگیره و به چراغ روشن همسایه نگاه میکنه و میگه العجل العجل یا مولای یا صاحب الزمان... 

خاطرات - روز پنجاه و هفتم

با خوندن خبرها دل و قلبم می‌لرزه. تو رو خدا بذارید زندگی کنیم. کاش بارون می‌بارید ایران...

خاطرات - روز چهل و هفتم

همه پنجره‌های خونه رو باز کردم. باد خنک توی خونه می‌پیچه و پرده‌ها رو تکون میده، با بندبند وجودم برای همین لحظه‌ی ساده از خدا ممنونم و به قول امیلی خداوند من آه کاری بکن تداوم بیابد این فلق تا ابد. همکارم گفته بودم من از تو یاد گرفتم که از کافه کار کنم، بهش نگفتم که من مجبور بودم که از کافه کار کنم چون برق نبود، به جاش گفته بودم آره من اکثر اوقات این کارو می‌کنم و یاد چیزکیک‌های خامه‌ای و سبک امیرشکلات افتادم و برای این تصویر ممنون شدم. سوزش گلوی سرماخوردگی حالا جاش رو به احساس خراشیدگی و سرفه داده، آب جوش رو ذره ذره قورت میدم و حس خوشایند سر خوردن آب گرم از گلوی آزرده حالم رو بهتر می‌کنه. 
من فکر می‌کنم ما در خاورمیانه فرصت‌های بیشتری برای عارف شدن داریم و این حتما چیزیه که براش ممنونم!

پ.ن: داریم برمی‌گردیم و من بیش و پیش از هر چیز جمعه که با غین رفتم مزار شهدا ازشون خواستم که از خدا بخوان که همه چیز امن و آروم باشه. انشاالله زود برگردیم. خوشحال برگردیم. دست پر برگردیم.